23e BLUES  FESTIVAL  KWADENDAMME

8 en 9 mei 2015

locatie: tent voetbalveld-Sportlaan 9, Kwadendamme

(verslag alleen van zaterdag)

 

Vier dagen Kwadendamme (7 mei optreden café en 10 mei gospelmis) staat hoog op ons verlanglijstje. Wij hadden alleen ruimte voor de zaterdag en hebben daar volop van genoten.

 

De opening wordt verricht door The Dynamite Blues Band onder leiding van zanger/mondharmonicaspeler Wesley van Werkhoven. Behalve bassist Renzo van Leeuwen ken ik het drietal nog van Big Blind, alweer een aantal jaren geleden. Destijds jong en energiek, nu een blues band van formaat die opent met ‘Howlin’’. Met deze binnenkomer is het publiek meteen bij de les en reageert uitbundig. Wesley heeft zijn vlotte babbel niet nodig om zijn fans op te zwepen. Ze hebben hun set zorgvuldig opgebouwd met rock en fijne blues songs. Kortom een speelse, vrolijke band die voor veel afwisseling zorgt.

 

Tijdens de ombouw pauze kunnen we genieten van The Damned and Dirty bestaande uit Micha Sprenger (gtr) en Kevin de Harde (voc/hca) in de Juke Joint tent. Dit duo won voor de derde keer op rij een Award voor de beste cd van het jaar. “Het is de eerste keer dat we in Kwadendamme zijn vertelt Kevin, die al veel over het festival heeft gehoord. Leuk dat we hier een hoop bekende gezichten zien”. Heb het tweetal al verschillende keren zien optreden en het valt me op dat Kevins zang telkens beter klinkt, het is helder en zuiver. Ook in hun bewegingen worden ze steeds vlotter. Als je er bij wijze van spreken bovenop staat is het belevingsgevoel altijd beter dan op afstand. De akoestische set bestaat voornamelijk uit Delta blues al wordt een boogie niet getrotseerd.

 

Om de een of andere reden is Guy Forsyth steeds aan mijn neus voorbij gegaan. Groot is dan ook de verrassing van deze muzikale Texaan en zijn voortreffelijk spelende bandleden. Forsyth is een specifiek podium mens. Hij speelt ontzettend goed in op het publiek, maakt grappen en nodigt uit om mee te zingen. Kortom de 75 minuten durende show vliegt voorbij.

 

De gepassioneerde telg uit de Burnside familie, zanger/drummer Cedric Burnside en zanger/gitarist Trenton Ayers kunnen mijn aandacht niet vasthouden. Een jaar geleden in New Orleans lukte dat wel. Op hun spel was niets aan te merken, wel aan de uitvoering. Het was teveel van hetzelfde en dat gaat vervelen.

 

Voor Herman Brock Jr. & The Revenuers is het passen en meten in de relatief kleine Juke Joint tent. Met een veelvoud aan instrumenten schalt hun vrolijke bluegrass over het grasveld.

 

Met het grootste genoegen kondigt bluesfan Huub Hoeberigs The Juke Joints aan, die hun set instrumentaal beginnen. Frontman Peter Kempe (voc/dms/mand) is zichtbaar in z’n element. Zijn gezicht spreekt boekdelen. Hij hoeft niets te zeggen, alles is aan zijn gelaatstrekken af te lezen. Seintje hier, knipoog daar, aanwijzingen die nauwelijks merkbaar zijn. Een natuurtalent als muzikant, organisator en vooral een ontzettend fijn mens. Zelfs een huwelijks aanzoek op het podium is toegestaan. Een muziekliefhebber uit Noorwegen roept zijn aanstaande bruid op de planken, gaat op z’n knieën en vraagt haar ten huwelijk. De opbouw van hun set is een vertrouwd beeld. Sonny Boy van der Broek die na zijn mondharmonica de accordeon tevoorschijn haalt en Peter die het drumstel verlaat voor de mandoline. Extra aanvulling is toetsenist Ronald Bakker die wat mij betreft best vaker mee mag spelen. Door de fraaie nummers ‘One More Time’ en ‘Nataly’ van de nieuwste cd Heart on Fire klinkt het nog boeiender en ritmischer. Kortom The Juke Joints, altijd leuk maar vandaag heel bijzonder.

 

Na een aantal jaren stevige rockblues te hebben gespeeld is Nick Moss terug bij zijn roots. Net als de Zeeuwse voorgangers opent de Nick Moss Band met een paar instrumentale nummers en dat klinkt prima. Hoewel Nick zelf geen onverdienstelijk zanger is laat hij het op een paar nummers na over aan zanger/ gitarist Michael Ledbetter. Het is een vrij gevarieerd optreden waarin de Chicago sound centraal staat. Leuk zijn de af en toe hoorbare Howlin’ Wolf tunes. Het heftige werk is nog aanwezig maar er wordt niet meer van de blues afgeweken en zo hoor ik de Moss band het liefst.

 

Na het nuttigen van een biertje is het vrijwel ondoenlijk om vooraan bij het podium te komen waar de set van King King in volle gang is. Zanger/gitarist Alan Nimmo gehuld in Schotse rok, krijgt de tent moeiteloos plat. De goedlachse Schot bruist van energie en zijn bandleden sluiten zich er gewillig bij aan. Zelfs de Nederlandse toetsenist Bob Fridzema is aangestoken door de uitgelatenheid van het Britse drietal. Na een aantal foto’s te hebben gemaakt vanuit mijn ongunstige positie, geef ik het op en laat de nummers van de cd ‘Reaching For The Light’ op me inwerken.

 

De afsluitende set is voor het Canadese trio The Perpetrators.   Met z’n drieën krijgen ze menigeen aan het zwaaien, dansen en springen. Het publiek wordt meteen hard aangepakt want voordat Jason Nowicki (voc/gtr) zijn song ‘Six Pack’ inzet roept hij uit dat het bier in Canada een stuk beter smaakt dan in Europa. Maar zijn keurig ingestudeerde “dank je wel” maakt weer een hoop goed. In het rocknummer ‘I Must Be Crazy’ herken ik, zij het vaag, Chuck Berry achtige overeenkomsten. Wij nemen backstage nog een biertje en laten de Canadezen heerlijk rockend achter. Feest zal het blijven bij de kanjers in Kwadendamme, die zoals altijd de boel weer prima hebben geregeld.

 

Nanny Kajuiter