22e  BLUESFESTIVAL  KWADENDAMME

9 en 10 mei 2014

Locatie: tent voetbalveld – Sportlaan 9,  Kwadendamme

(verslag alleen van vrijdag)

 

Het Kwadendamme bluesfestival is ongetwijfeld enig in zijn soort. Natuurlijk zorg je ervoor ruimschoots van te voren aanwezig te zijn, al was het maar om de vele campers en tenten aan weerszijden van de weg te observeren. Als je dan de bekende eigenaars ontmoet is de reünie compleet. In afwachting op het tijdstip van aanvang vermaken de blues liefhebbers zich met een praatje, muziek, biertje en hapjes. Een soort buren onderonsje in het groot. Zo’n sfeer van saamhorigheid vind je alleen in Kwadendamme.

 

Als opening act is gekozen voor één van Nederlands beste bluesbands nl. de Twelve Bar Blues Band. Zanger/harmonicaspeler JJ Sharp start met het fraaie door Don Nix geschreven en bekend geworden door Freddie King  ‘Same Old Blues’. Het nummer wordt opgenomen op hun eerst volgende cd. Frontman JJ Sharp (Jan Scherpenzeel) vraagt of we klaar zijn voor de blues, nou Jan dat zijn we. De ijzersterke slide partijen van Kees Dusink staan in schril contrast met het subtiele harmonicaspel van Sharp. Juist deze tegenstellingen maken de band zo uniek.

 

Van een ander kaliber maar daarom zeker niet minder dan hun voorgangers brengen Ryan McGarvey (voc/gtr), Sam Miller (bgtr) en drummer Chris Hill uit The States hun acts. Ryan is vaker in Kwadendamme geweest en waarom iets vervangen dat goed is! McGarvey weet het publiek meteen in beweging te brengen. Hij beschikt over twee goede eigenschappen, een prima zangstem en uitmuntend gitaarspel. Op een paar rustige nummers na ligt McGarvey’s genre voornamelijk tegen de rockblues aan.

 

Een beetje verbouwereerd staat plotseling Hein Meijer achter de microfoon om met verve The Juke Joints ten tonele te brengen. Het zou een beetje raar zijn om als mede-organisator van dit festival je eigen band aan te kondigen! Waar, wanneer en hoe lang ze ook optreden het is altijd een genot om deze enthousiaste muzikanten te aanschouwen. De tekst van Peters zang is niet altijd goed te verstaan maar dat is van ondergeschikt belang. Halverwege de show speelt zich het bekende ritueel af. Sonny Boy verruilt zijn bluesharp voor de accordeon en Peter Kempe verlaat het drumstel om een paar aardige riedels op de mandoline te spelen. Nog leuker wordt het wanneer Ryan McGarvey (gtr) zich tussen hen voegt en een duel aangaat met Michel Staat (gtr).

 

Voor de tweede keer betreedt Little Boogie Boy (Hein Meijer) het podium, samen met zijn ritmesectie Jan den Boer (bgtr) en Bert Fonderie (dms). Als opwarmer voor John Primer trakteert de Little Boogie Boy Bluesband ons op de nummers ‘ You Got Me Dizzy’, ‘ I Found A Love’ en ‘Take Your Hands Out Of Me’. Gefascineerd blijf ik naar de gitaarhals van Hein kijken waarop zijn naam prijkt. Het merk is Heins maar de fabrikant heeft voor Hein de s weggelaten. Normaliter opent John Primer (voc/gtr) met ‘They Call Me John Primer’ maar vanavond is de song verdreven naar de tweede plaats. Tijdens de derde song breekt John een snaar en mag Little Boogie Boy de tijd vullen met een prachtige gitaarsolo. John is op volle sterkte terug en knalt ‘Going Back To Mississippi’ en ’40 Days and 40 Nights’ eruit. Het gaat opnieuw mis en weer breekt er een snaar. Als ook dit euvel is verholpen blijft het genieten van deze heerlijke Chicago blues al speelt John wat minder fanatiek dan een paar dagen geleden in Amsterdam.

 

Laatste band van vanavond, B.B. & The Bluesshacks komt uit Duitsland. Dit is aan de uitstekend Engels sprekende Michael Arlt (voc/hca) totaal niet merkbaar. Wil Wijnhoven had mij over hun muzikale kwaliteiten verteld en daarin zou hij volkomen gelijk krijgen. Nummers van Freddie en B.B. King alsmede Buddy Guy behoren tot hun favorieten. Ook invloeden van The Fabulous Thunderbirds zijn waarneembaar. Blues, rhythm & blues, rock, swing en een smartlapachtig nummer er tussendoor, het klinkt allemaal voortreffelijk. Met een opzwepend afsluiting van de eerste festival dag, sluiten wij ook de dag en tuffen huiswaarts.

 

Nanny Kajuiter