21e   BLUESFESTIVAL   KWADENDAMME

10 en 11 mei 2013. Locatie: tent voetbalveld, Sportlaan 9, Kwadendamme

 publiek: 1200 (uitverkocht)

 

De toegangskaarten voor het 21e bluesfestival, in het voor trouwe fans overbekende plaatsje Kwadendamme, waren binnen veertien dagen nagenoeg uitverkocht. Noem mij een bluesfestival dat al is uitverkocht voordat de bezoekers het complete programma kennen. Dit zegt alles over het vertrouwen in de organisatoren van het gezellige blues feest in de Zeeuwse Delta.

 

Op vrijdag moesten wij verstek laten gaan maar zaterdag 11 mei hebben we volledig benut. Om 13.15 uur openen Sugar Boy and the Sinners. Wat moet je nog toevoegen aan dit populaire kwartet dat in een tijdsbestek van twee jaar zowel de Dutch Blues Challenge 2012 heeft gewonnen, is uitgezonden naar Memphis, TN voor de IBC 2013 en werd vierde bij de EBC 2013 in Toulouse, Frankrijk. Dan moet je waarachtig wat in je mars hebben. Nou dat heeft dit viertal. Jong, gedreven, energiek, allemaal woorden die veel recensenten al over hen schreven. Ze staan op grote festivals in Nederland en de aanvragen buiten onze landsgrenzen zijn op een hand niet te tellen. Geen slechte keuze om de Sinners als eerste op de tweede festivaldag te laten starten. Zanger/harmonica speler Boy Vielvoye heet het publiek welkom en zet ‘Bad Habits’ in. Het repertoire is nagenoeg hetzelfde als een week geleden in Ospel, maar wat maakt het uit. Tijdens ‘Come On Everybody’ nodigt Boy het publiek uit mee te zingen en hier wordt gretig gehoor aan gegeven.

 

Zanger/gitarist Ben Poole start met ‘Let’s Go Upstairs’. Zijn stem klinkt enigszins hees maar aan het eind van de song lijkt zijn keel te zijn gesmeerd. Hoewel lang niet alles onder de noemer ‘blues’ valt, weet deze jonge Engelsman mij toch te boeien. Zijn lang uitgesponnen ‘Have You Ever Loved A Woman’ van Freddie King slaat goed aan bij het publiek net als ‘Hey Joe’ (Jimi Hendrix) dat spontaan wordt meegezongen.

Op Juke Joint Stage speelt Barry Barnes (voc/gtr) eveneens uit Groot Brittannië en hij brengt een ode aan Rory Gallagher.

 

Het is alweer zes jaar geleden dat ik heb genoten van Eugene Hideaway Bridges (voc/gtr) in zijn eigen land, de V.S. Meteen tijdens zijn openingsnummer ‘Real Hero’ geniet ik opnieuw van het Texaanse talent. Gedurende het overtuigend gezongen ‘Bluesman’ maakt Eugene duidelijk dat hij de bluesman is. ‘Stormy Monday’ slaat bij mij wat minder aan, dat heb ik doodeenvoudig te vaak gehoord. Het opzwepende ‘Jump The Joint’ daarentegen maakt alles weer goed. Een beetje sentiment mag ook, in een medley opgedragen aan zijn vader Hideaway Slim.

 

De sensatie van vanavond is ongetwijfeld Rachelle Plas (voc/hcr). De jonge Française heeft haar kapsel met een goudkleurige spuitbus bewerkt en dat staat hartstikke feestelijk. Haar genre is blues met uitstapjes naar rockblues. Voor Rachelle is het show element een belangrijk deel van haar optreden. Ze maakt enorme danssprongen op haar kleurige laarzen. Van haar zang kwaliteit moet ze het niet hebben. Des te beter kan ze overweg met het spelen op de mondharmonica, waarbij ze een enorm uithoudingsvermogen vertoont. Haar act, duelleren met gitarist Philippe Hervouët, is op zich reuze leuk, maar hierin drijft ze te ver door. Gedurende het hele optreden blijft ze dit volhouden, terwijl ze zich sporadisch tot het publiek wendt. Neemt niet weg dat het een ontzettend leuke show is.

 

Blackberry (voc/gtr) en Mr Boo-Hoo (voc/hca) op Juke Joint podium is altijd een prettige belevenis. De enorme inzet van beide heren is werkelijk een genoegen om waar te nemen. Om mezelf niet voor te willen dringen moet ik na het schieten van een paar foto’s het tweetal op afstand beluisteren en daar is niks mis mee.

 

De Amerikaanse blueszanger Big Pete Pearson wordt begeleidt door de Italiaanse band The Gamblers. Het is prettig om zwarte blues muzikanten in een festival aan te treffen. Het is tenslotte hun muziek waar wij van houden. De eerste nummers van Big Pete liggen lekker in het gehoor. Daarna zwakt het af en blijkt hoe zeer hij is aangewezen op, met name frontman van The Gamblers, ‘Guitar’ Ray Scona. Een uitstekende gitarist die de blues volledig in zijn vingers heeft. Tijdens ‘Shake, Rattle & Roll’ mag keyboardspeler, Michele Bonivento zich volledig uitleven. Tja na dit prachtige toetsenwerk valt Big Pete’s ‘Mojo Workin ’ echt tegen. Er zit totaal geen spirit in. Het publiek schalt vrolijk mee tijdens ‘The Blues Is Alright’, maar een hoogtepunt blijft uit.

 

Het eerste gedeelte van The Juke Joints heb ik gehoord en het tweede deel daadwerkelijk bijgewoond. De immer enthousiaste band heeft er weer ontzettend veel zin in. The Juke Joints is uitgeroepen tot de beste blues band van 2012 en heeft daarvoor de Dutch Blues Award ontvangen. Hun show wordt opgeluisterd door Rachelle Plas (hca) die haar rivaal Sonny Boy (hca) uitdaagt. Ze spelen samen, beurtelings en steken elkaar de loef af. Daarna duelleert ze met Michel Staat (gtr). Traditiegetrouw verlaat Peter Kempe zijn drumstel om een riedeltje op de mandoline te spelen. Juist deze leuke variaties  in hun show houdt het altijd levendig en is daardoor nooit hetzelfde.

 

De rockende Australiër Louis King (voc/gtr) krijgt ondersteuning van de Nederlandse CC Jeromé s Jetsetters en dit blijkt een uitstekende combinatie. King weet hoe hij zijn publiek moet bewerken: “ biertje, kroketje, I can speak Dutch”. Louis oogt een tikkeltje nonchalant en dit luchtige gedrag vind je terug in zijn muziekstijl. Het is een mix van rock and roll, rockabilly en een vleugje blues. Wat is leuker dan een festival af te sluiten met zo’n opzwepend spelende band! Helemaal knap is het toetsenwerk van Dick Elsendoorn die ook zonder zijn solo’s  prachtig boven het gitaargeweld uitkomt. Zanger/gitarist Jeroen van Gasteren krijgt alle ruimte en zingt o.a. het nummer ‘Fannie Mae’. Jammer dat een aangeschoten fan mij het fotograferen onmogelijk maakte waardoor ik mij helaas moest terugtrekken. Vanuit mijn ‘veilige plek’ heb ik evengoed kunnen genieten. De lange zaterdag eindigde voor ons rond 02.00 uur waarna we tevreden huiswaarts reden. Wederom hulde voor de organisatoren en medewerkers die alles weer uitstekend hebben verzorgd.

 

Nanny Kajuiter