19e       BLUES    FESTIVAL    KWADENDAMME

 

Locatie: tent voetbalveld te Kwadendamme

vrijdag 13 mei 2011 – publiek: 1200 (uitverkocht)

 

Een heel weekend Kwadendamme zit er voor ons niet in maar gelukkig maakt het programma op vrijdagavond veel goed. Terwijl ik nog gezellig aan het babbelen ben start om 17.00 uur de Belgische formatie Lightnin’ Guy. Aangezien ik in de veronderstelling ben dat Guy zal knallen met rockblues ga ik rustig door met mijn praatje want de sociale contacten zijn altijd leuk op festivals. Dat lijkt wel ‘Hawaïïan Boogie’ van Hound Dog Taylor! Natuurlijk Lightnin’ speelt Hound Dog Taylor songs, is dat even leuk! Na ‘Take Five’ en het aardige ‘Sadie’ moet ik toch echt het gesprek afbreken en snel naar binnen om de rest van al het moois te beluisteren. Er wordt gevarieerd gespeeld. Na het (instrumentale ) ‘Taylor’s Rock’, ‘She’s Gone’ en ‘It’s Alright’ kom ik mijn verbazing nauwelijks te boven. Zo zouden deze heren altijd moeten spelen. Na ‘Roll Your Moneymaker’ dat volledig door het publiek wordt meegezongen roept Guy “are you with me”, het is de kreet die Lil’ Ed altijd gebruikt om de toeschouwers op te juinen. Naast Lightnin’ Guy ‘ Guy Verlinde’ (voc/gtr) die de hele set op een kruk zetelt, speelt Bart de Mulder op een laaggestemde gitaar zodat het geluid lijkt op een basgitaar en met drummer Erik Heirman is het trio compleet. Wat een prachtig begin van de avond.

Het tweede optreden is eveneens een juweeltje. Net als de organisatoren Peter Kempe en Kees Wielemaker heb ook ik Hamilton Loomis (voc/gtr/hrc) twee keer op King Biscuit gezien. De vriendelijk lachende Texaan vindt het maar wat leuk om in de Zeeuwse Delta herkent te worden. Hij schakelt meteen Onno in die foto’s voor hem moet maken. Met uitzondering van Johnny ‘Guitar’ Watson’s ‘Bow Wow’ speelt Loomis eigen nummers. Tijdens ‘What It Is’ van zijn pas uitgekomen cd ‘Hamilton Loomis – LIVE In England’ mag het publiek het refrein meezingen. Stratton Doyle wisselt van toetsen naar saxofoon maar is niet tevreden over het geluid. De sax is inderdaad niet goed hoorbaar. Na enig geregel aan de knoppen door de geluidsman is dit probleem opgelost. Nog meer geblaas, dit keer door Hamilton die zijn harmonica op de microfoon heeft bevestigd hetgeen er uitziet als een stofzuigermondstuk. Loomis is gewend een rondje door de zaal te lopen en dat gebeurt ook in de tent tot het beklimmen van een tafel toe. Na het speelse ‘Time’ waarin Loomis uitlegt wat je allemaal met tijd kunt doen en ‘No No No’ (I ain’t playing no more) zit de sprankelende show er op.

In de band van Keith Dunn (voc/hrc) komen we Bart de Mulder weer tegen. Zowel Keith als zijn drie bandleden zien er keurig uit in hun donkere pakken met daaronder shirts in de kleuren geel, rood en zwart. Respectievelijk kleuren van de Belgische en Duitse vlag, maar dit zal toeval zijn! (Renaud Lesire (gtr) en Bas de Mulder (gtr) zijn Belgen en drummer Alex Lex heeft de Duitse nationaliteit) Dunn mag dan niet de meest begenadigde zanger zijn, het beheersen van de mondharmonica maakt dit gemis ruimschoots goed. Behalve blues komen er ook een paar soulnummers voorbij. We gaan een beetje rocken zegt Keith waarop hij ‘Rock Me Baby’ inzet. Dit swingt inderdaad de pan uit. Met het pas opgenomen: ‘Open Your Heart’ zit de set er alweer op en rest ons alleen nog een toegift.

Shawn Pittman (voc/gtr) maakt een vlottere indruk dan een week geleden in Ospel waar hij als een zoutzak gedurende de hele show op een kruk bleef zitten. Herkenbaar zijn de Elmore James en Chuck Berry invloeden. Hoewel ik de nummers ‘One Of These Day’s’ en ‘Change Of  Heart’ erg leuk vond miste ik de fraaie Lazy Lester songs die hij vaak in zijn thuis staat Texas speelt.

Het is alweer een paar jaar geleden dat we Hook Herrera (voc/hrc/gtr) hebben gezien. Verwachtingsvol keek ik uit naar de begeleidende band Coup De Grace. Nou hierin ben ik niet teleurgesteld. Onno en ik hadden afgesproken om na drie á vier nummers te vertrekken. We moesten nog twee uur rijden en hadden zaterdagmorgen alweer andere bezigheden waarvoor we vroeg op pad moesten. Het verliep niet volgens afspraak want om 02.00 uur stonden we beiden vooraan bij het podium, genietend als tieners op een popfestival. Aanvankelijk leek het een beetje aftasten maar Sjors Nederlof (gtr) had snel in de gaten hoe hij Hook moest begeleiden. De kleurrijke Herrera, voorzien van turkooize sieraden, maakt een sympathieke indruk. Zijn zang en harmonicaspel waren niet van hoog niveau maar met bandbezetting Jody van Ooijen (dms) en Roelof Klijn (bgtr) was er passie genoeg op de bühne. Een fascinerend afsluiting op de onheilspellende datum ‘vrijdag de dertiende’ in Kwadendamme waar de medewerkers zich weer van hun beste kant lieten zien.

 

Nanny Kajuiter