17E   BLUESFESTIVAL  KWADENDAMME   ZEELAND   8 en 9 mei 2009

 

Locatie: tent voetbalveld Kwadendamme

 Publiek: 2250 verdeeld over twee dagen

 

 

Zijn jullie nog nooit naar Kwadendamme geweest? Enigszins verwijtend werd ons dit praktisch ieder jaar door bluesliefhebbers uit onze regio gevraagd. Van alle kanten hoorden we dat dit festival iets speciaals was. Kwadendamme is een begrip en dat weten ze ook in de buurlanden België en Duitsland. Als je vanuit Stuttgart zeven uur lang achter het stuur gaat zitten om in Zeeland te komen, ja dan moet het wel een bijzonder festival zijn.

 

Op vrijdagmiddag was de berm nabij het voetbalveld al aardig gevuld met campers en kleine tentjes. Hoewel de festivaltent nog niet open was konden we toch het terrein op waar de organisatoren Peter Kempe en Kees Wielemaker druk in de weer waren. Zelfs Eddy Clearwater en zijn vrouw Renee Greenman waren al aanwezig.

 

Om 19.00 uur was het dan zover en werd de avond ingeluid door de muziek van Bas Paardekooper  & The Blew Crue. Bas (gtr/voc) pakte het handig aan om te openen met ‘Dust My Broom’ dat voor vrijwel iedereen herkenbaar is. Zijn zang is luid en duidelijk en behendig glijden de vingers over de snaren van zijn gitaar. Een mooi vol geluid klinkt bij ‘Strangers To The Blues’ dat wordt meegezongen door de bandleden. Met Wouter Hoek op hammond, Roel van Leeuwen op drums en René Mijnten op bas staat hier een prima band in de categorie bluesrock.

Tia And The Patient Wolves komen uit Frankrijk. Tia (gtr/voc) is bandleider en zij staat haar mannetje. Haar genre is Chicagoblues en dat doet ze heel aardig. Haar Franse tongval is onvermijdelijk maar dat heeft zo z’n charme en niet alles hoeft perfect te zijn. Als Tia het warm krijgt biedt  drummer Denis Agenet de helpende hand, met zijn washboard probeert hij wind te creëren. Ineens staat harper Keith Dunn naast haar en dat is een leuke aanvulling van de band. De Amerikaanse Rotterdammer mag ook een nummer zingen en verdwijnt daarna weer van het toneel. Met ‘You Belong To Me’ sluit de Française haar show af.

Nine Below Zero (IRL/UK) is voor ons nostalgie uit de zeventiger jaren. De heren zijn qua uiterlijk niet eens zoveel veranderd sinds pakweg dertig jaar geleden. Het openingsnummer ‘On The Road Again’ van hun Amerikaanse collega’s Canned Heat werd bijna op dezelfde manier gespeeld. ‘Homework’ en ‘We Rock The House’ klinken als goud van oud en de prachtige uitvoering van ‘Stormy Monday’ door Dennis Greaves (hrc/voc) was ook niet te versmaden. Als Dennis ‘Amazing Grace’ blaast met alleen het slagwerk van Brendan O’Neill gaat het een beetje mis. Dat merkt hijzelf ook en zet daarop een andere toonsoort in. Na een Beatle nummer en het opjuinende ‘Boele Boele’ zit de show erop.

De afsluitende set van deze vrijdagavond is voor Big Dez. De in Amsterdam wonende Fransman Phil Fernandez (voc/gtr) doet het goed in ons polderlandje. Hij opent met ‘You Can Smile’ gevolgd door ‘One Way Ticket’. Phil en zijn mannen spelen blues, rhythm & blues en rock. Dank je wel, zegt Phil als hij het applaus in ontvangst neemt en dat siert hem. Als je in Nederland woont is het prettig om ook die taal te gebruiken indien je het enigszins machtig bent. Het harmonicaspel van Marc Schaeller klinkt soms wat schel maar echt hinderlijk is het niet. Na de toegift ‘Hard Working Woman’ en ‘The Resurection Shuffle’ zit het optreden van de eerste festivaldag erop.   

 

Op zaterdagmorgen gaan we Kwadendamme verkennen. Daar zijn we snel mee klaar. Eén café, één bakker en twee kerken was alles wat ons opviel. Op het festivalterrein is het een gezellig weerzien van vele bekenden. Het weer werkte mee, de snacks waren lekker en het bier gleed soepel door de keel.

 

Als eerste staat de Amerikaan Boo Boo Davis (voc/hrc) geprogrammeerd. Wij zagen Boo Boo vanmorgen al aan de ontbijttafel (we logeerden in hetzelfde hotel) waar hij met een theelepel zijn gebakken ei in mootjes probeerde te hakken. Gitarist Jan Mittendorp toert al weer enige jaren met Boo Boo door het land. Davis neemt plaats op een kruk en opent met ‘It’s A Shame’. Zijn liedjes zijn absoluut niet te verstaan maar geen mens die zich daaraan stoort. Boo Boo is een vriendelijke man die het zo te zien leuk vindt om op te treden. Ook persoonlijke aandacht vindt hij prettig. Eerlijk gezegd geniet ik meer van het voortreffelijke gitaarspel  van Jan en van slagwerker John Gerritse.

Pauzemuziek wordt verzorgd door het Britse echtpaar Ashley en Deborah Dow aangeduid als Rag Mama Rag. De Dow’s wonen al twintig jaar in het Zuidwesten van Frankrijk en spraken mij moeiteloos in het Frans aan. De linkshandige Ashley en rechtshandige Deborah bespelen een scala aan instrumenten. Hun repertoire bestaat uit deltablues met  favoriete songs van Mississippi John Hurt, Skip Voogd, William Brown en Tampa Red. Ashley legt nog maar eens uit dat William Brown slechts twee songs heeft geschreven.

Het Nederlandse trio Coupe de Grace zorgt voor een stevig portie bluesrock. Een paar weken geleden hadden we, in een andere samenstelling, al genoten van de alweer linkshandige gitarist/zanger Sjors Nederlof. Met Roelof Klijn op staande bas en Jody van Ooijen op drums klinkt het toch weer anders. Voor bluesrock lopen wij in de regel niet warm maar dit trio hopen we vaker tegen te komen.

Van Gene Taylor (pno/voc) krijgen we nooit genoeg. Het is altijd weer een genot om deze in België wonende Amerikaan achter het toetsenbord bezig te zien. Dat geldt ook voor Gene’s maatje James Harman (hrc/voc). De band is van internationale allure met de Belgische drummer Willie ‘Wuff’ Maze, de uit California afkomstige gitarist Nathan James en Clay Windham (bas) heeft The States ingeruild voor Amsterdam. Harman treedt het meest op de voorgrond maar ook Taylor komt voldoende aan zijn trekken met het fraai gezongen ‘Before You Accuse Me’ en de New Orleans sound waaronder ‘Mardi Gras’. Om in carnavalsstemming te blijven zetten de heren spontaan een polonaise in op het toneel.  

Terwijl het podium in gereedheid wordt gebracht voor de volgende act kunnen wij  luisteren naar de roodharige Carolyn Wonderland (gtr/voc), haar toetsenist El-Saleh en drummer Michael Lefkowitz.

Reba Russell (USA) zingt voor haar band in plaats van voor het publiek. Dat doet ze wel vaker maar nu was het bijna storend. Je rug keren naar de toeschouwers getuigt van weinig waardering. Zo zal zij het absoluut niet bedoeld hebben maar het feit lag er wel. Dan maar genieten van de gelaatsuitdrukking van drummer Doug McMinn die volledig in zijn spel opgaat. Tijdens de prachtige uitvoering van Ray Charles’ ‘Night Time Is The Right Time’ staat Reba gelukkig weer met haar gezicht naar het publiek.

De begeleidingsband van headliner Eddy ‘The Chief’ Clearwater is niemand minder dan The Juke Joints en samen zetten ze de tent op z’n kop. Wat een enthousiasme gaat ervan deze heren uit. Peter Kempe zit te stralen achter het drumstel en houdt Eddy nauwlettend in de gaten. Eddy daarentegen wordt in de gaten gehouden door zijn vrouw en manager Renee Greenman, die langszij van het podium staat te genieten. Sinds Eddy’s CD ‘West Side Strut’ op Alligator Records vorig jaar is uitgebracht, laat hij de rock and roll achter zich  en brengt weer meer bluesnummers. De rhythm & blues á la Chuck Berry hanteert  Eddy nog wel. ‘Too Old To Get Married’, lijkt sterk op Chuck’s Little Queenie, die de derde linkshandige gitarist van vandaag met een gebroken snaar uitspeelt.

Omdat wij de laatste set van Big Dez, die vanavond in Burgerveen optreedt , nog willen halen laten we Eamonn McCormack schieten. Peter Kempe, Kees Wielemaker en hun vele medewerkers hebben een fantastisch festival georganiseerd waarin alles tot in de puntjes was geregeld. Van geluid tot catering, parkeersysteem, aan- en afkondiging alles was prima in orde. Proficiat mensen, het was geweldig.

 

Nanny Kajuiter